‘Zaman’, çoğu zaman ölçülebilir sandığımız ama aslında duygularla şekillenen, kişisel belleğin, alışkanlıkların ve sessiz tanıklıkların içinden süzülen bir kavram; yalnızca bir kronoloji değil, duyusal ve duygusal bir deneyim olarak karşımıza çıkar.

Bir anneannenin “azıcık tuz” diyerek tarif ettiği o göz kararı ölçü gibi:

ne kadar konduğu bilinmez ama yemeğin tadını kökten etkiler.

Zaman da böyle bir şeydir -görünmez ama etkisi derindir; bazen bir gölge gibi geçip gider, bazen bir dikiş izi gibi varlığı bedende kalır.

Bu sergi, zamanın dokunduğu yüzeylere bakıyor: bazen nesnede silikleşen zamanın izi bazen bir kelimede yıllarca yankılanır. Kimi anılar yumuşakça içimize yerleşir, taşınır durur; kimileri sanki göz açıp kapayıncaya dek uçuverir. Ama hiçbir şey tam anlamıyla yok olmaz. Çünkü geçerken muhakkak bir yere dokunur: Bir ekmek hamuruna karışır, bir fotoğrafın köşesinde kalır, bir tarifin içinde saklanır ve hep bir iz bırakır. Tıpkı o “azıcık tuz” gibi.

Ne tam ölçülebilir, ne de gözle görülür. Ama orada olduğunu bilirsin.

Çünkü onunla her şeyin tadı yerini bulur.